Εικοσιπέντε του Δεκέμβρη, η Ερμού γεμάτη ανθρώπους, πολυπερπατημένη…τακούνια λεπτά, κοντά, ψηλά, αθλητικά, μπότες, μποτάκια, mules, σκαρπίνια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, σουλάτσαραν κάτω από τα φωτισμένα άστρα, τα οποία βρίσκονταν πάνω από τα κεφάλια των περαστικών και δεν ήταν πολύ ψηλά. Πάλι καλά που ήταν και αυτά κάπως κοντά μας και μπορούσαμε να τα πιάσουμε, να αγγίξουμε λίγο ...

Ο Γενάρης βρίσκει τον Γιάννη Μόραλη χωρίς προσπάθεια. Σαν να ανήκουν στην ίδια θερμοκρασία: στη συγκράτηση, στη διαύγεια, στο φως που δεν ζεσταίνει αμέσως, αλλά αποκαλύπτει. Είναι ο μήνας που όλα φαίνονται καθαρά, γυμνά από περιττά στολίδια, όπως και το έργο του. Ο Μόραλης υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες εικαστικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. Ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης,...

Έντεκα ολόκληρους μήνες κλεισμένο και στριμωγμένο σε μια χάρτινη κούτα στο υπόγειο. Παραδίπλα, η φάτνη. Πάνω του ακριβώς, σε δυο άλλες κούτες, κάποια από τα στολίδια, τα πιο απλά. Και αριστερά, στο μεγάλο γωνιακό ράφι, που καταλαμβάνει δυο πλευρές του τοίχου, τ΄ άλλα στολίδια, τα υπέροχα, τα υπέρλαμπρα, τα ακριβά. Αυτά με τις χρυσές και ασημένιες τρέσες, τα ολοφώτεινα χρώματα, τα καμπαν...

Δεν σου γράφω για να σε εξηγήσω. Σου γράφω - ή μάλλον στέκομαι απέναντί σου - γιατί μερικές φωνές δεν αντέχουν αν δεν τις πλησιάσεις χωρίς επίθετα, χωρίς σωσίβια, χωρίς τη βεβαιότητα ότι θα απαντήσουν. Σε φωνάζω με το μικρό σου. Όχι από οικειότητα. Από ανάγκη. Τα επώνυμα βαραίνουν τις γυναίκες που έγραψαν με το σώμα τους. Δεν σου μιλώ για τον θάνατο...

Όλοι οι άνθρωποι, τελικά, μοιάζουν με βροχή. Κάποιοι είναι ψιχάλες. Πέφτουν διακριτικά, δροσιστικά, αναζωογονητικά. Σε ξαφνιάζουν όταν έρχονται κοντά σου. Και όταν σε δροσίζουν με την υγρή παρουσία τους. Ναι, υπάρχουν βροχές που έρχονται μόνο για να σε αγγίξουν. Δεν ζητούν τίποτα. Δεν βαραίνουν. Σε αφήνουν όπως σε βρήκαν, ίσως λίγο πιο καθαρό. ...

(Γράφει η Αναστασία Πουλή, μαθήτρια Α΄ Λυκείου) Πριν τον κάθε όροφο, μια σκάλα θα υπάρχει, που καλείται ν’ ανέβει κανείς δεν έχεις άλλη επιλογή απ’ το να προσπαθείς. Ένα βήμα παραπάνω, ένα σκαλί λιγότερο, μια παραπάνω ελπίδα, πείσμα ισχυρότερο γίνεται ως το τέλος μια μεγάλη μάχη. Μέχρι ν’ ανέβεις τα σκαλιά, μέχρι να ...

Δεκέμβριος. Ο Γιάννης Τσαρούχης είναι ένας ζωγράφος που γνωρίζει βαθιά τη γλώσσα του φωτός. Όχι του εκτυφλωτικού καλοκαιρινού φωτός που ταυτίστηκε συχνά με την ελληνικότητα, αλλά, του άλλου, του εσωτερικού, του τελετουργικού, εκείνου που μοιάζει με αναμμένο καντήλι μέσα σε χειμωνιάτικο δωμάτιο. Γι’ αυτό ταιριάζει στον Δεκέμβριο: γιατί ο μήνας αυτός ζητάει περισσότερη σιωπή, περισσότερο ...