Εκείνο το πρωί, στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη στο παράθυρο.
Ο ήλιος έπεφτε πίσω μου και με ζέσταινε γλυκά.
Το φως δεν μ΄έβλεπε πια.
Μόνο η σκιά μου στον τοίχο. Ξένη, παράταιρη, σα να είχε ζωή δική της.
Είχα την αίσθηση πως κινούνταν πριν από μένα. Έτρεχε να με προλάβει.
Τι θέλει να μου πει;
- «Ποια είμαι;» με ρωτά.
Το φως με την πλάτη γυρισμένη με ανάγκαζε να κοιτάξω αλλιώς, όχι προς τα έξω, αλλά, προς τα πίσω, εκεί που ο χρόνος αφήνει τις αθέατες λεπτομέρειες.
Φυλλομετρώ τα χρόνια μου. Απύθμενο πηγάδι η μνήμη. Και αστείρευτο. Φαντάζει σκοτεινό από μακριά. Κι όμως αν σκύψεις, λυγίσεις το κορμί και το μυρίσεις, αναζωογονητικός αέρας σε διαπερνά! Και δροσίζεσαι…
Πας στα άγουρα, στα αθώα χρόνια. Είναι θολά. Το φως πίσω σου αρχίζει να δίνει σχήμα στο νερό του πηγαδιού. Βλέπεις καθαρά τις αντανακλάσεις. Τα μάτια αρχίζουν να βλέπουν…
Σηκώνω το κερί που έχω στο τραπέζι. Μια δειλή φλόγα γεμίζει τον χώρο.
Η σκιά μου κινείται ξανά, πιο συγχρονισμένα αυτή τη φορά. Την κοιτάζω κατάματα και την αναγνωρίζω πια…
-« Είσαι τα ανεκπλήρωτά μου», της λέω
Τα ανεκπλήρωτα όνειρά μου, οι ανέφικτοι έρωτές μου, οι βυθισμένες επιθυμίες μου, οι ξεχασμένες προσδοκίες μου, τα καταχωνιασμένα λόγια μου, οι διαγραμμένες υποσχέσεις μου, η ανεκτέλεστη ζωή μου, η αβίωτη…
Χαμογελώ στη σκιά μου με αγάπη, είναι κομμάτι του εαυτού μου, σχεδόν, την αγκαλιάζω.
Ξάφνου, ένα κομμάτι της αποδρά από τα χέρια μου, φεύγει, πετά. Είναι τα χαμένα ανεκπλήρωτα, που με αφήνουν για πάντα.
Ένα άλλο κομμάτι της, όμως, παραμένει και με καθρεφτίζει. Δειλά, γυρνώ προς το φως.
Κι εκεί, στο μεταίχμιο φωτός και σκιάς, στην κόψη του, κάτι νιώθω να με πλησιάζει.
Κρατά ένα κρινάκι της θάλασσας.
- Όλα εσείς που σάς καταχώνιασα, σάς έκρυψα, σάς άφησα να ξεθωριάσετε!
Το γράμμα που δεν έστειλα, το βιβλίο μου που έμεινε στο συρτάρι, η φωνή που ζήταγε απεγνωσμένα ν΄ ακουστεί, το βλέμμα που προσπέρασε, η σιωπή που έγινε σενάριο μιας άλλης ζωής….
Και καταλαβαίνω πως κάτω από αυτό το ανάστροφο φως δεν υπάρχει θέαμα, αλλά, υπόσχεση. Η σκιά μου, γίνεται ο φύλακας της ίδιας μου της ύπαρξης.
Τώρα, στρέφομαι ολοκληρωτικά στον ήλιο. Η σκιά μου και τ΄ ανεκπλήρωτά μου έγιναν ένα - και είναι οι αιώνιοι ακόλουθοί μου. Νιώθω τη ζεστασιά τους . Ακούω τη χαμηλή υπαινικτική φωνούλα τους να με ωθούν να βαδίσω.
Παίρνω βαθιά ανάσα!
«Βάζω πλώρη για τα ανεκπλήρωτά μου!», λέω.
«Με πηδάλιο την καρδιά, πυξίδα την ψυχή κι εξάντα τον νου!»
Αποφασισμένη κι άφοβη!
( Και ίσως, τελικά, εκεί στην πλάτη του φωτός, να βρίσκεται η αλήθεια που δεν αντέχει το μεσημέρι…)
