Η βία έχει μάθει να κρύβεται καλά. Ζει στη σκιά κι ακονίζει τη σκέψη με τα μαχαίρια της. Ήσυχα. Ύπουλα. Κυριαρχικά. Ζει στις σιωπές, στα κεφάλια που σκύβουν, στα λόγια που δε λέγονται, στο σάλιο που καταπίνεται, στα χέρια που κλείνουν στην παλάμη τον τρόμο τους, στα μάτια που χαμηλώνουν. Κοιμάται στις λέξεις, στα γελάκια, στα υπονοούμενα. Φωλιάζει στα … αθώα ...

Το φως με την πλάτη γυρισμένη (Ωδή στο Ανεκπλήρωτο) Εκείνο το πρωί, στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη στο παράθυρο. Ο ήλιος έπεφτε πίσω μου και με ζέσταινε γλυκά. Το φως δεν μ΄έβλεπε πια. Μόνο η σκιά μου στον τοίχο. Ξένη, παράταιρη, σα να είχε ζωή δική της. Είχα την αίσθηση πως κινού...