Ζωγράφος του Μήνα: Γιάννης Τσαρούχης
Δεκέμβριος.
Ο Γιάννης Τσαρούχης είναι ένας ζωγράφος που γνωρίζει βαθιά τη γλώσσα του φωτός. Όχι του εκτυφλωτικού καλοκαιρινού φωτός που ταυτίστηκε συχνά με την ελληνικότητα, αλλά, του άλλου, του εσωτερικού, του τελετουργικού, εκείνου που μοιάζει με αναμμένο καντήλι μέσα σε χειμωνιάτικο δωμάτιο. Γι’ αυτό ταιριάζει στον Δεκέμβριο: γιατί ο μήνας αυτός ζητάει περισσότερη σιωπή, περισσότερο βλέμμα προς τα μέσα.
Στα έργα του, ο χρόνος μοιάζει πάντα ιεροτελεστία. Οι ναύτες του, στατικοί και φωτισμένοι σαν σύγχρονοι άγιοι, μεταφέρουν την αξιοπρέπεια μιας Ελλάδας που δεν βιάζεται να μιλήσει. Οι στάσεις τους έχουν κάτι από παύση, σαν εκείνη την απλή, γλυκιά στιγμή που καθόμαστε μπροστά από ένα στολισμένο παράθυρο τον Δεκέμβριο και αφήνουμε τον νου να ηρεμήσει.
Το χρώμα του Τσαρούχη, βαθύ, μεστό, γεμάτο από εσωτερική θερμοκρασία, δημιουργεί έναν δικό του χειμώνα.
Χωρίς χιονισμένα τοπία, χωρίς παγωνιά. Μόνο την αίσθηση πως το φως είναι κάτι που τοποθετείται προσεκτικά πάνω σε πρόσωπα, υφάσματα, τοίχους. Σαν να φροντίζει ο ίδιος να μη χαθεί η λάμψη μέσα στους πιο σκοτεινούς μήνες.
Ο Δεκέμβριος, με τις γιορτές, τα σπίτια που φωτίζονται από κεριά και τις χαμηλές λάμψεις μέσα στη νύχτα, συναντά στον Τσαρούχη έναν ζωγράφο που κατανοεί πως η φωτεινότητα δεν είναι ποσότητα αλλά ποιότητα. Είναι ευγένεια, καθαρότητα, λεπτότητα. Είναι το βλέμμα που πέφτει πάνω στον κόσμο «με αγάπη και ειρωνεία», όπως έλεγε.
Ο Τσαρούχης μάς θυμίζει πως ο Δεκέμβριος δεν είναι ένας σκοτεινός μήνας, αλλά ένας μήνας όπου η φωτεινότητα γίνεται επιλογή. Ένα στολίδι στο παράθυρο, ένα μικρό σημείο λάμψης που αντιστέκεται στον χειμώνα.
Ο Γιάννης Τσαρούχης είναι ένας ζωγράφος που γνωρίζει βαθιά τη γλώσσα του φωτός. Όχι του εκτυφλωτικού καλοκαιρινού φωτός που ταυτίστηκε συχνά με την ελληνικότητα, αλλά, του άλλου, του εσωτερικού, του τελετουργικού, εκείνου που μοιάζει με αναμμένο καντήλι μέσα σε χειμωνιάτικο δωμάτιο. Γι’ αυτό ταιριάζει στον Δεκέμβριο: γιατί ο μήνας αυτός ζητάει περισσότερη σιωπή, περισσότερο βλέμμα προς τα μέσα.
Στα έργα του, ο χρόνος μοιάζει πάντα ιεροτελεστία. Οι ναύτες του, στατικοί και φωτισμένοι σαν σύγχρονοι άγιοι, μεταφέρουν την αξιοπρέπεια μιας Ελλάδας που δεν βιάζεται να μιλήσει. Οι στάσεις τους έχουν κάτι από παύση, σαν εκείνη την απλή, γλυκιά στιγμή που καθόμαστε μπροστά από ένα στολισμένο παράθυρο τον Δεκέμβριο και αφήνουμε τον νου να ηρεμήσει.
Το χρώμα του Τσαρούχη, βαθύ, μεστό, γεμάτο από εσωτερική θερμοκρασία, δημιουργεί έναν δικό του χειμώνα.
Χωρίς χιονισμένα τοπία, χωρίς παγωνιά. Μόνο την αίσθηση πως το φως είναι κάτι που τοποθετείται προσεκτικά πάνω σε πρόσωπα, υφάσματα, τοίχους. Σαν να φροντίζει ο ίδιος να μη χαθεί η λάμψη μέσα στους πιο σκοτεινούς μήνες.
Ο Δεκέμβριος, με τις γιορτές, τα σπίτια που φωτίζονται από κεριά και τις χαμηλές λάμψεις μέσα στη νύχτα, συναντά στον Τσαρούχη έναν ζωγράφο που κατανοεί πως η φωτεινότητα δεν είναι ποσότητα αλλά ποιότητα. Είναι ευγένεια, καθαρότητα, λεπτότητα. Είναι το βλέμμα που πέφτει πάνω στον κόσμο «με αγάπη και ειρωνεία», όπως έλεγε.
Ο Τσαρούχης μάς θυμίζει πως ο Δεκέμβριος δεν είναι ένας σκοτεινός μήνας, αλλά ένας μήνας όπου η φωτεινότητα γίνεται επιλογή. Ένα στολίδι στο παράθυρο, ένα μικρό σημείο λάμψης που αντιστέκεται στον χειμώνα.