«Τακούνια για καρφιά Να εκδικηθεί η ομορφιά….» Σκέψεις μετά την παράσταση «Οιδίποδας» του Robert Icke στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Υπάρχουν ιστορίες που επιστρέφουν ξανά και ξανά και μας βρίσκουν κάθε φορά αλλιώς. Όσες φορές κι αν τις διδάξεις, κι αν τις ακούσεις, όσες φορές κι αν τις συναντήσεις στο θέατρο, παραμένουν ανοιχτές, ζωντανές, απαιτητικές. 

Σκέφτομαι καμιά φορά να γράψω για τα λουλούδια που μοσχοβολούν, για τα πουλιά που κελαηδούν, για τα χρώματα της φύσης, για τα χρώματα της ζωής. Ύστερα θυμάμαι τα σκονισμένα χαρτιά στο γραφείο μου, τις μουλιασμένες στην απελπισία λέξεις, εσένα που λείπεις, την τσαλακωμένη φωτογραφία που βγάλαμε κάποτε μαζί. Και ξαναπιάνω τα ερωτικά – αντίσταση στην ξηρασία της ...

Να τη στροβιλίζεις τη ζωή, με ρυθμό που αντέχεις. Να την ελαφροπατάς, σαν χώμα ζεστό που ανασαίνει, και να μπαίνεις μέσα της με σώμα, με φωνή, με αλήθεια. Κάθε στροφή της να σε γλυκαίνει.. Να την χαϊδεύεις με το άγγιγμα, και η ζάλη να σε βρίσκει ανοιχτό. Το " πού'' να σε χωρά και το '' γιατί '' να βαθαίνει, καθώς προχωράς χωρίς χάρτη, με εμπιστοσ...

Έλα, πουλάκι μου, να σου αλείψω το ψωμί με μαρμελάδα. Έλα, είναι η αγαπημένη σου. Βερίκοκο, από τις βερικοκιές του κήπου. Οι ρίζες της βερικοκιάς χαράζουν μέσα μου έναν χάρτη. Εισχωρούν με τη φωνή της μαμάς μου, με την εικόνα της να βράζει τα βερίκοκα, να ξαφρίζει με την τρυπητή κουτάλα τον αφρό, να δένει την υφή, να γεμίζει τα βάζα με αυτό τον λαμπερό πορτοκαλή πολτό...

΄΄Την παιδική μου φίλη την είδα, ξαφνικά, να στέκει και να με κοιτά...΄΄ Η φωνή του Σαββόπουλου άνοιξε ρωγμή στη μνήμη και βρέθηκα μπροστά σε μια πόρτα κλειστή. Την άνοιξα μεμιάς. Η Αννούλα, η παιδική μου φίλη, στεκόταν εκεί, στην αυλή της, στα Πετράλωνα. Κοντούλα, ευλύγιστη, με καστανό ατίθασο μαλλί,  γελούσε και μου έκλεινε το μάτι. Εκείνη εκεί, οχτώ χρονών, κ...

Τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας κρατούν κάτι ανθρώπινο. Τα πρόσωπα δεν είναι απόμακρα, τα σώματα δεν ποζάρουν, γέρνουν, πλησιάζουν, σιωπούν. Το φως δεν εντυπωσιάζει, επιμένει. Ο ναός γεννήθηκε έξω από τα τείχη και το όνομά του το θυμάται. Χώρα, τόπος ορίου, τόπος μετάβασης. Όταν τα τείχη μεγάλωσαν, η μονή βρέθηκε μέσα στην πόλη, χωρίς να χάσει τη μνήμη του έξω. Σαν κάτι που ανήκει, ...

2026 Χρονιά. Τέσσερα σημάδια στον δρόμο μου. Να θυμάμαι να αγαπώ τον εαυτό μου, λίγο παραπάνω απ’ όσο τον κατηγορώ. Πρακτικά: βάζω το χέρι στο στήθος πριν απαντήσω. Αν βαραίνει η ανάσα, χρειάζομαι φροντίδα — όχι εξήγηση. Να αποφεύγω ό,τι με μικραίνει με το πρόσχημα της καλοσύνης. Η...