Ήταν μια λέξη. Φωτοτροπισμός. Η κίνηση προς το φως. Η φυσική τάση ενός ζωντανού οργανισμού να στρέφεται προς την πηγή που τον φωτίζει. Τη συνάντησα κάποτε και την κράτησα. Ίσως γιατί ένιωσα πως δεν αφορούσε μόνο τα φυτά. Υπάρχουν και άνθρωποι που στρέφονται προς το φως. Το αναζητούν στα πρόσωπα. Στους τόπους. Στην τέχνη....

Αρτεμισία Τζεντιλέσκι Ο Ιούνιος είναι μήνας φωτός Οι μέρες ανοίγουν σαν λευκά πανιά στον άνεμο και ο ήλιος μένει περισσότερο πάνω από τον κόσμο, χαρίζοντας στα πράγματα καθαρό περίγραμμα και βαθύτερη παρουσία Σε αυτό το φως συναντώ την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, μια γυναίκα που έζησε μέσα στις σκιές της εποχής της και μετέτρεψε κάθε σκοτεινό πέρασμα σε λάμψη δημιουργίας Γεννημένη σ...

«Μισό καμπαναριό κι ένας Άγγελος» Την εκκλησία του Κάιζερ, στο Βερολίνο, τη θυμάμαι από την ταινία, “Τα φτερά του έρωτα’’, του Βιμ Βεντερς. Από εκείνον τον ασπρόμαυρο άγγελο με τα κλειδωμένα φτερά του, που περιπλανιόταν πάνω από το Βερολίνο σαν μια ύπαρξη καταδικασμένη να βλέπει, χωρίς να μπορεί να αγγίξει. Από τότε δεν μπόρεσα ποτέ να τη σκεφτώ σαν ένα απλό κτίριο,<...

‘’ Το μαύρο γλυπτό ‘’ Περπατάς στο Βερολίνο. Δρόμοι πλατείς. Κτίρια βαριά. Πρόσοψη πάνω σε πρόσοψη. Στη λεωφόρο Unter den Linden, στα δεξιά σου, ένα κτίριο αυστηρό. Νεοκλασικό. Λιτό. Σχεδόν στρατιωτικό. Μια φράση προβάλλει: «Neue Wache» Από έξω δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Δεν ξέρεις τη γλώσσα για να διαβάσεις την επιγραφή. Δεν υπ...

Αγαπητή Χέντι, Σου γράφω από έναν κόσμο που μιλά ακόμη για το πρόσωπό σου πριν μιλήσει για το μυαλό σου. Σαν να έμεινε η ομορφιά σου να φωτίζει τη σκηνή, ενώ η εφεύρεσή σου δούλευε υπογείως, σαν ρίζα. Ξέρω ότι έμαθες νωρίς τι σημαίνει να σε κοιτούν. Λιγότερο τι σημαίνει να σε ακούν. Κάποιοι λένε πως το πρόσωπό σου ενέπνευσε τη Χιονάτη της The Walt Disney Company ...

Ο Μάρτιος μοιάζει με βλέμμα που ανοίγει αργά. Το φως αλλάζει θέση μέσα στην ημέρα και τα πράγματα αποκτούν μια δεύτερη φωνή. Σε αυτό το μεταίχμιο ανήκει ο Claude Monet. Γεννημένος το 1840 στο Παρίσι και μεγαλωμένος στη Χάβρη, έμαθε από νωρίς να παρατηρεί τον ουρανό και τη θάλασσα.  Η επιμονή του να ζωγραφίζει έξω, μπροστά στο ίδιο το τοπίο, έγινε πράξη πίστης. 

Υπάρχει μια μορφή στην ιστορία της φωτογραφίας που στέκεται στο περιθώριο του κάδρου. Κοντά στο γεγονός. Μακριά από το όνομα. Ο ηθικά αόρατος φωτογράφος. Περπατά πίσω από την πορεία. Σηκώνει τη μηχανή. Μετρά το φως. Ρυθμίζει την απόσταση. Το κλικ ακούγεται μικρό. Σχεδόν ευγενικό. Η στιγμή παγώνει με ακρίβεια. Η τεχνική τον προστατεύει. Το κάδρο γίνεται σύνορο...