Το φως με την πλάτη γυρισμένη (Ωδή στο Ανεκπλήρωτο) Εκείνο το πρωί, στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη στο παράθυρο. Ο ήλιος έπεφτε πίσω μου και με ζέσταινε γλυκά. Το φως δεν μ΄έβλεπε πια. Μόνο η σκιά μου στον τοίχο. Ξένη, παράταιρη, σα να είχε ζωή δική της. Είχα την αίσθηση πως κινού...

Η βία έχει μάθει να κρύβεται καλά. Ζει στη σκιά κι ακονίζει τη σκέψη με τα μαχαίρια της. Ήσυχα. Ύπουλα. Κυριαρχικά. Ζει στις σιωπές, στα κεφάλια που σκύβουν, στα λόγια που δε λέγονται, στο σάλιο που καταπίνεται, στα χέρια που κλείνουν στην παλάμη τον τρόμο τους, στα μάτια που χαμηλώνουν. Κοιμάται στις λέξεις, στα γελάκια, στα υπονοούμενα. Φωλιάζει στα … αθώα ...

«Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας, όσο μακριά ο κόσμος φτάνει….» Όπου κι αν σταθείς, ακούς για ταξίδια. Ή πάλι, συχνά, πιάνεις τον εαυτό σου να ονειρεύεσαι ταξίδια. Μακρινά, κοντινά, ταξίδια απόδρασης, χαλαρωτικά, θεραπευτικά, οργανωμένα, μοναχικά, αναπόφευκτα, νοερά… Μέχρι πρόσφατα, πίστευα πως όλοι τ΄ αγαπούν. ...

Πήγα στην παράσταση, αναρωτώμενη πώς γίνεται να αποδοθεί θεατρικά το κείμενο του ομώνυμου βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου Πώς σκηνοθετείς το βίωμα ενός επιβιώσαντα βασανιστηρίων, ενός πολιτικού κρατούμενου; Ενός νέου, που στα 16 του φυλακίζεται, βασανίζεται αδιάκοπα και ανελέητα, μέχρι το 1973 που αποφυλακίζεται. Είκοσι ένα χρόνια φυλακές κι εξορίες. Πώς απελευθερώνεις α...