(Γράφει η Τζένη Μενύχτα) Κοιτάζω τους βράχους που βρίσκονται εκεί έξω, είναι δομημένοι από μόρια δεμένα μεταξύ τους με διαμοριακές δυνάμεις, συνεργάζονται με αρμονία, με ακρίβεια, αναγνωρίζονται και εξηγούνται σήμερα από την επιστήμη. Η Φύση έχει μια άλλη νοημοσύνη θαυμαστή, έξω και πέρα από την εξάρτηση ενός εγκεφάλου. Η ύπαρξή της έχει διανύσει ωκεανούς χρόνου σε σχέση με τα αν...

(Γράφει η Αναστασία Πουλή, μαθήτρια Α΄ Λυκείου) Πριν τον κάθε όροφο, μια σκάλα θα υπάρχει, που καλείται ν’ ανέβει κανείς δεν έχεις άλλη επιλογή απ’ το να προσπαθείς. Ένα βήμα παραπάνω, ένα σκαλί λιγότερο, μια παραπάνω ελπίδα, πείσμα ισχυρότερο γίνεται ως το τέλος μια μεγάλη μάχη. Μέχρι ν’ ανέβεις τα σκαλιά, μέχρι να ...

Εικοσιπέντε του Δεκέμβρη, η Ερμού γεμάτη ανθρώπους, πολυπερπατημένη…τακούνια λεπτά, κοντά, ψηλά, αθλητικά, μπότες, μποτάκια, mules, σκαρπίνια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, σουλάτσαραν κάτω από τα φωτισμένα άστρα, τα οποία βρίσκονταν πάνω από τα κεφάλια των περαστικών και δεν ήταν πολύ ψηλά. Πάλι καλά που ήταν και αυτά κάπως κοντά μας και μπορούσαμε να τα πιάσουμε, να αγγίξουμε λίγο ...

Έλα, πουλάκι μου, να σου αλείψω το ψωμί με μαρμελάδα. Έλα, είναι η αγαπημένη σου. Βερίκοκο, από τις βερικοκιές του κήπου. Οι ρίζες της βερικοκιάς χαράζουν μέσα μου έναν χάρτη. Εισχωρούν με τη φωνή της μαμάς μου, με την εικόνα της να βράζει τα βερίκοκα, να ξαφρίζει με την τρυπητή κουτάλα τον αφρό, να δένει την υφή, να γεμίζει τα βάζα με αυτό τον λαμπερό πορτοκαλή πολτό...

Σκέφτομαι καμιά φορά να γράψω για τα λουλούδια που μοσχοβολούν, για τα πουλιά που κελαηδούν, για τα χρώματα της φύσης, για τα χρώματα της ζωής. Ύστερα θυμάμαι τα σκονισμένα χαρτιά στο γραφείο μου, τις μουλιασμένες στην απελπισία λέξεις, εσένα που λείπεις, την τσαλακωμένη φωτογραφία που βγάλαμε κάποτε μαζί. Και ξαναπιάνω τα ερωτικά – αντίσταση στην ξηρασία της ...