«Χαρτογραφώντας το αύριο»

2026

Χρονιά.

Τέσσερα σημάδια στον δρόμο μου.

Να θυμάμαι να αγαπώ τον εαυτό μου,

λίγο παραπάνω απ’ όσο τον κατηγορώ.

Πρακτικά:

βάζω το χέρι στο στήθος πριν απαντήσω.

Αν βαραίνει η ανάσα,

χρειάζομαι φροντίδα — όχι εξήγηση.

Να αποφεύγω ό,τι με μικραίνει

με το πρόσχημα της καλοσύνης.

Η ανοχή χωρίς χαρά

είναι απλώς καθυστέρηση πόνου.

Πυξίδα: αν σκέφτομαι «έλα μωρέ, δεν πειράζει» για τρίτη φορά, 

ναι, πειράζει.

Να συγχωρώ εκείνο που δεν έγινε,

όπως το είχα φανταστεί.

Όχι τους πάντες —

μόνο ό,τι με κρατάει δεμένη στο χθες.

(Οι υπόλοιποι ας κάνουν λίγη δουλειά μόνοι τους.)

Να γελάω τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα.

Ακόμη κι αν το πρώτο είναι ειρωνικό

και το δεύτερο από κούραση.

Μετράνε.

Το σώμα ξέρει πότε ανοίγει το φως.

Να χορεύω.

Όχι για να φαίνομαι —

αλλά, για να θυμάται το σώμα

πως δεν γεννήθηκε μόνο για αντοχή.

Έστω μέσα στην κουζίνα…

Έστω για ένα τραγούδι…

Να ονειρεύομαι χωρίς απολογία.

Να αφήνω χώρο στο «και αν».

Τα όνειρα δεν είναι σχέδια, 

είναι αναπνοές προς τα μπρος.

Να πιστεύω στους ανθρώπους,

χωρίς να παραδίδομαι.

Να βλέπω το καλό,

χωρίς να αγνοώ το δύσκολο.

Η εμπιστοσύνη είναι ρίσκο —

αλλά χωρίς αυτήν, ο δρόμος στενεύει.

Να κάνω μια μικρή κίνηση καθημερινά

που δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον.

Έστω, να μην απαντήσω αμέσως.

Έστω, να αλλάξω δρόμο.

Πυξίδα: αν νιώσω ενοχή,

μάλλον, προστατεύω κάτι ζωντανό.

Να ξεκουράζομαι πριν εξαντληθώ.

Να σταματώ πριν χρειαστεί να φύγω.

Η πρόληψη είναι μορφή τρυφερότητας.

(Και ώριμη επανάσταση.)

Να κρατώ απόσταση από τη φασαρία

και εγγύτητα σε ό,τι μιλά χαμηλόφωνα.

Η ψυχή ακούει καλύτερα έτσι.

Το 2026 δεν είναι μόνο γραμμή.

Είναι δρόμος.

Με παύσεις.

Με στροφές.

Με ανηφόρες. 

Με κύκλους.

Στέκομαι μέσα τους και παίρνω ανάσα!

Κι ύστερα προχωράω.

Ξανά! 

Με όση τρυφερότητα έχει η καρδιά μου.

Αυτό αρκεί.

Υπόσχομαι