Κι εκεί που ξεσκαρτάρεις τα παλιά, κουτιά, αναμνήσεις, άλμπουμ, σκέψεις και φωτογραφίες, σκοντάφτεις σε μια …. συνταγή! Κιτρινισμένη. Το φύλλο τραχύ και φθαρμένο. Τα γράμματα αχνά και θολά. Κάπου κάπου στη σελίδα προβάλλουν κιτρινισμένοι λεκέδες.(Κι όμως, θυμάσαι πώς έγιναν! Το υλικό που τους προκάλεσε!) Αναγνωρίζεις το τετράδιο που κόπηκε το φύλλο. Το στυλό που το έγραψε...

(Μικρό χρονικό πριν τη σιωπή) Στρογγύλη Νήσος, 1600 π. Χ. (περίπου) Το σπίτι ήταν δροσερό, χτισμένο με πέτρα και πηλό. Στους τοίχους κρεμόντουσαν υφαντά, βαμμένα με ώχρα και κρόκο. Στο πάτωμα, λίγη στάχτη από τη χτεσινή φωτιά, κι ένα παιδικό αποτύπωμα ποδιού, ξεχασμένο στο χώμα. Η γυναίκα σηκώθηκε νωρίς. Φόρεσε το λινό της φόρεμα, και το έδεσε στους ώμους με μ...

Μιχάλης Οικονόμου. ''Ο ζωγράφος που έκανε τα σπίτια να ονειρεύονται...'' Έγινε γνωστός μετά τον θάνατό του. Το ύφος των έργων του, απλό και ονειρικό, ταυτόχρονα. Έχει δεχτεί επιρροές από τον ιμπρεσιονισμό και τον μοντερνισμό, αλλά, με μια προσωπικά σφραγίδα, από λεπτό συναισθηματισμό και υπνώδη ατμόσφαιρα. Χρησιμοποιούσε ως μουσαμά, όχι μόνο καμβά και χαρτόνι, αλλά, φανέλες, λινά ...

Το Ντελφτ του Γιοχάνες Βερμέερ είναι κάτι περισσότερο από το σκηνικό της ζωής του. Είναι ο ίδιος ο καμβάς όπου διαμορφώθηκε η τέχνη του. Η πόλη με τα κανάλια, τις λείες επιφάνειες των τούβλινων σπιτιών, τον συχνά ασταθή ουρανό της Ολλανδίας, εδινε αυτό το μαλακό, αλλά, καθαρό φως που αποτυπώνεται σε κάθε πίνακα του ζωγράφου. Στο Ντελφτ το φως δεν είναι απλός φωτισμός, είναι ανάσα.

Ντολμάδες ή αλλιώς σαρμάδες ή γιαπράκια ή κουπέπια. Ελληνικότατον έδεσμα. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο ντολμά βρίσκεται στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα, όπου η θεά Ήρα απεικονίζεται να τρώει κρυφά ντολμαδάκια από την κατσαρόλα και με ένοχο βλέμμα να κοιτάζει πίσω της μην τη δει κανείς! Το όνομα του ντολμά στην αρχαιότητα ήταν θρία, ωστόσο κατά την Βυζαντινή εποχή...

Από παιδί αγαπούσα τα μουσεία και απολάμβανα τις βόλτες μου σε αυτά. Και πάντα είχα και αγαπημένα γλυπτά. Όχι τα προβεβλημένα και γνωστά αλλά τα πιο ανθρώπινα και...ατελή. Ένα τέτοιο γλυπτό είναι η "Κόρη με τα κόκκινα παπούτσια" που εκτίθεται (δεν γνωρίζω αν ακόμα βρίσκεται εκεί), στο μουσείο της Ακρόπολης, Είναι ταπεινή και ασχημούλα, ανθρώπινη και αμήχανη... Εκεί, λοιπόν...

«Όλη μου η λογοτεχνία είναι βασισμένη στο χάος…» Φέτος, με τους μαθητές της Β’ Λυκείου διαβάσαμε στην τάξη δυο βιβλία του Χιώτη συγγραφέα, Γιάννη Μακριδάκη. «Η δεξιά τσέπη του ράσου» και «Ήλιος με δόντια» Αποφασίσαμε, λοιπόν, να πάμε στη Χίο και να τον συναντήσουμε. Εκείνος, πρόθυμα και φιλόξενα μας καλωσόρισε στον Τουρκομαχαλά. Περπατήσαμε μαζί στα σοκάκια, μιλήσαμε,...