Στο Ντελφτ του Βερμέερ

Το Ντελφτ του Γιοχάνες Βερμέερ είναι κάτι περισσότερο από το σκηνικό της ζωής του. Είναι ο ίδιος ο καμβάς όπου διαμορφώθηκε η τέχνη του.
Η πόλη με τα κανάλια, τις λείες επιφάνειες των τούβλινων σπιτιών, τον συχνά ασταθή ουρανό της Ολλανδίας, εδινε αυτό το μαλακό, αλλά, καθαρό φως που αποτυπώνεται σε κάθε πίνακα του ζωγράφου.
Στο Ντελφτ το φως δεν είναι απλός φωτισμός, είναι ανάσα.
Κατεβαίνει από το βόρειο ουρανό με μια απαλότητα που ξέρει να αγκαλιάζει τις στέγες, γλιστράει στα νερά, σπάζει σε αντανακλάσεις, καταλήγει σε κάθε δωμάτιο των σπιτιών, ζητώντας να κατοικήσει μέσα του.
Ο Βερμέερ στάθηκε μπροστά σε αυτήν τη σιωπηλή συμφωνία φωτός και σκιάς και κατάλαβε πως το μυστικό δεν ήταν να ζωγραφίζει αντικείμενα, αλλά να αποτυπώσει την παρουσία του ίδιου του φωτός πάνω τους.
Η γαλήνη μιας γυναίκας που διαβάζει μιαν επιστολή.....
Η εσωτερική ισορροπία ενός δωματίου....
Η πόλη που απλώνεται στον ορίζοντα, πνιγμένη από ατμούς και ουρανό...
Και κάπως έτσι, το φως του Ντελφτ δημιούργησε τον Βερμέερ. 
Χωρίς αυτό, οι μορφές του θα ήταν απλώς σκιές, τα δωμάτια απλοί τοίχοι.
Με αυτό, όμως, έγιναν σύμπαντα σιωπής κι εσωτερικής αποκάλυψης.
Ίσως, τελικά, δεν ήταν ο ζωγράφος που αιχμαλώτισε το φως..
Μπορεί, το ίδιο το φως να διάλεξε τον Γιοχάνες Βερμέερ για να φανερωθεί.