Ντολμάδες ή αλλιώς σαρμάδες ή γιαπράκια ή κουπέπια. Ελληνικότατον έδεσμα. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο ντολμά βρίσκεται στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα, όπου η θεά Ήρα απεικονίζεται να τρώει κρυφά ντολμαδάκια από την κατσαρόλα και με ένοχο βλέμμα να κοιτάζει πίσω της μην τη δει κανείς! Το όνομα του ντολμά στην αρχαιότητα ήταν θρία, ωστόσο κατά την Βυζαντινή εποχή...

(Μικρό χρονικό πριν τη σιωπή) Στρογγύλη Νήσος, 1600 π. Χ. (περίπου) Το σπίτι ήταν δροσερό, χτισμένο με πέτρα και πηλό. Στους τοίχους κρεμόντουσαν υφαντά, βαμμένα με ώχρα και κρόκο. Στο πάτωμα, λίγη στάχτη από τη χτεσινή φωτιά, κι ένα παιδικό αποτύπωμα ποδιού, ξεχασμένο στο χώμα. Η γυναίκα σηκώθηκε νωρίς. Φόρεσε το λινό της φόρεμα, και το έδεσε στους ώμους με μ...

Κι εκεί που ξεσκαρτάρεις τα παλιά, κουτιά, αναμνήσεις, άλμπουμ, σκέψεις και φωτογραφίες, σκοντάφτεις σε μια …. συνταγή! Κιτρινισμένη. Το φύλλο τραχύ και φθαρμένο. Τα γράμματα αχνά και θολά. Κάπου κάπου στη σελίδα προβάλλουν κιτρινισμένοι λεκέδες.(Κι όμως, θυμάσαι πώς έγιναν! Το υλικό που τους προκάλεσε!) Αναγνωρίζεις το τετράδιο που κόπηκε το φύλλο. Το στυλό που το έγραψε...

‘Το φως μέσα στην ύλη’ «Ίσως, τελικά, αυτό να ’ναι η επιστήμη: η πίστη ότι κάτι αόρατο μπορεί να σωθεί, αν το φωτίσεις με αγάπη.» Αγαπητή Μαρία, Αντικρύζω τη φωτογραφία σου και ριγώ. Βλέπω μια γυναίκα συντηρητική, συνηθισμένη. Τα μάτια σου στρογγυλά, γλυκά, έξυπνα. Στα φρύδια σου μια γραμμή συνοφρύωσης. Γιατί, αναρωτιέμαι. Είναι καχυποψία ή φόβος; Μα,...

O Mark Rothko είναι ένας Νοέμβριος από μόνος του. Όχι με τη βροχή, αλλά με εκείνη τη βαθιά, εσωτερική μελαγχολία του φωτός που σβήνει αργά. Οι πίνακές του δεν απεικονίζουν τίποτα, κι όμως κουβαλούν όλη τη σιωπή και την ένταση του ανθρώπου που κοιτά μέσα του. Ζωγράφιζε μεγάλες επιφάνειες χρώματος — στρώσεις πάνω σε στρώσεις, σαν αναπνοές. Τα έργα του μοιάζουν με παράθυρα: όχ...

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πυξίδα. Άλλοι έχουν άνεμο. Και υπάρχουν κι εκείνοι που τους κατευθύνουν χέρια. Εκείνον, τον καθόριζαν τα χέρια. Από παιδί ακόμη, κάποια χέρια τον κράτησαν όρθιο, άλλα τον έσπρωξαν να περπατήσει πριν μάθει να ισορροπεί. Χέρια γονιών που δεν άφησαν ποτέ τον αγκώνα του, χέρια δασκάλων που χάραξαν μέσα του ευθείες και όρια, χέρια εραστών που τον...