Τις κοιτάζω κάθε φορά σαν να είναι άλλες. Σκέφτομαι πόσο πληγώθηκαν σε κάθε εποχή και με κάθε τρόπο. Λεηλατήθηκαν, κάηκαν, θρυμματίστηκαν, έσπασαν, ράγισαν… Κι όμως, στέκουν ακόμα, και η πέτρα τους θυμάται περισσότερα από όσα χωράει η μνήμη μας. Ναι, οι Καρυάτιδες, φέρουν στο σώμα τους, την ιστορία της πόλης που τις γέννησε. Νεαρές γυναίκες που έγ...

(Ασπρόμαυρου συνέχεια...) Μια από τις πιο γνωστές εικόνες του 20ού αιώνα. Η φωτογραφία της Diane Arbus: το πορτρέτο των Identical Twins, (Νew Jersey 1967), αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της, όπου εξερευνά τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο όμοιο που, όσο το κοιτάς, αποδεικνύεται απλώς ο προθάλαμος του διαφορετικού. Με την πρώτη ματιά βλέπεις τα προφανή: δύο πανομοι...

Όλοι οι άνθρωποι, τελικά, μοιάζουν με βροχή. Κάποιοι είναι ψιχάλες. Πέφτουν διακριτικά, δροσιστικά, αναζωογονητικά. Σε ξαφνιάζουν όταν έρχονται κοντά σου. Και όταν σε δροσίζουν με την υγρή παρουσία τους. Ναι, υπάρχουν βροχές που έρχονται μόνο για να σε αγγίξουν. Δεν ζητούν τίποτα. Δεν βαραίνουν. Σε αφήνουν όπως σε βρήκαν, ίσως λίγο πιο καθαρό. ...

Έντεκα ολόκληρους μήνες κλεισμένο και στριμωγμένο σε μια χάρτινη κούτα στο υπόγειο. Παραδίπλα, η φάτνη. Πάνω του ακριβώς, σε δυο άλλες κούτες, κάποια από τα στολίδια, τα πιο απλά. Και αριστερά, στο μεγάλο γωνιακό ράφι, που καταλαμβάνει δυο πλευρές του τοίχου, τ΄ άλλα στολίδια, τα υπέροχα, τα υπέρλαμπρα, τα ακριβά. Αυτά με τις χρυσές και ασημένιες τρέσες, τα ολοφώτεινα χρώματα, τα καμπαν...

2026 Χρονιά. Τέσσερα σημάδια στον δρόμο μου. Να θυμάμαι να αγαπώ τον εαυτό μου, λίγο παραπάνω απ’ όσο τον κατηγορώ. Πρακτικά: βάζω το χέρι στο στήθος πριν απαντήσω. Αν βαραίνει η ανάσα, χρειάζομαι φροντίδα — όχι εξήγηση. Να αποφεύγω ό,τι με μικραίνει με το πρόσχημα της καλοσύνης. Η...

Τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας κρατούν κάτι ανθρώπινο. Τα πρόσωπα δεν είναι απόμακρα, τα σώματα δεν ποζάρουν, γέρνουν, πλησιάζουν, σιωπούν. Το φως δεν εντυπωσιάζει, επιμένει. Ο ναός γεννήθηκε έξω από τα τείχη και το όνομά του το θυμάται. Χώρα, τόπος ορίου, τόπος μετάβασης. Όταν τα τείχη μεγάλωσαν, η μονή βρέθηκε μέσα στην πόλη, χωρίς να χάσει τη μνήμη του έξω. Σαν κάτι που ανήκει, ...

Να τη στροβιλίζεις τη ζωή, με ρυθμό που αντέχεις. Να την ελαφροπατάς, σαν χώμα ζεστό που ανασαίνει, και να μπαίνεις μέσα της με σώμα, με φωνή, με αλήθεια. Κάθε στροφή της να σε γλυκαίνει.. Να την χαϊδεύεις με το άγγιγμα, και η ζάλη να σε βρίσκει ανοιχτό. Το " πού'' να σε χωρά και το '' γιατί '' να βαθαίνει, καθώς προχωράς χωρίς χάρτη, με εμπιστοσ...