« Κυκλαδίτισσες»

Ο ήλιος και η θάλασσα γεννούν τις Κυκλάδες πριν από χιλιάδες χρόνια, «Τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια», που λέει και ο Ελύτης.

Λιτές, απέριττες, μαρμάρινες μορφές από την Αμοργό, την Άνδρο, τη Δήλο, τη Θήρα, την Ίο, την Κέα, την Κύθνο, τη Μήλο, τη Μύκονο, τη Νάξο, την Πάρο, τη Σέριφο, τη Σίκινο, τη Σίφνο, τη Σύρο, την Τήνο και τη Φολέγανδρο, αφηγούνται την ιστορία τους σιωπηλά, αθόρυβα, υπόκωφα.

Είναι οι ιστορίες των γυναικών του Αρχιπελάγους. 

Μπροστά σου στέκουν οι πανάρχαιες  Νησιώτισσες Κυράδες, οι Κυκλαδίτισσες. Και αφηγούνται, όχι με τη φωνή, μα με το σώμα τους, συναρπαστικές ιστορίες ζωής και θανάτου

Πρώτη είναι η Αινιγματική Μητέρα Θεά των Πρωτοκυκλαδικών  χρόνων, που διπλώνει τα χέρια στο κορμί της

Και μετά είναι η Ίσιδα,η προσφυγοπούλα θεά της βλάστησης, η Παναγία του αρχαίου κόσμου

 Η  Νεικώ, η Ρωμαία αρχόντισσα από τη Σίκινο, θύμα έμφυλης βίας. Νεκροστολίστηκε με κομψά και πολύτιμα κοσμήματα και «πήρε» μαζί της τον καθρέφτη και το αδράχτι της. Στην τελευταία της κατοικία κατέληξε με χέρια και πόδια δεμένα. Τα οστά της φέρουν εσκεμμένες κακώσεις, απόδειξη πως την είχαν χτυπήσει.

 Και μετά,  η Παρθενίκα, η Αλίνη, η Πούλχρα, η Ερμιόνη, η Άρτεμις, η Αθηνά, η Θεοκτίστη, η Μαξιμίλλα, η Ευπορία, η Άρτεμη, η Πότνια Θηρών, η Μικρασιάτισσα Κυβέλη, η τρυφηλή Αφροδίτη, η Αριάδνη, η Πελαγία, η Θαλασσινή, η Γοργόνα, η Πελαγίσια…

Περίπου 180 μορφές στέκονται, λυγίζουν το λαιμό, κρατούν τα στήθη τους, προσεύχονται, θρηνούν, αγαπούν, ερωτεύονται, παντρεύονται, εργάζονται, μοχθούν, πεθαίνουν.

Είναι θεές, μάνες, κόρες, ιέρειες μετανάστριες, προσφυγοπούλες, κοινές θνητές σμιλεμένες σε μάρμαρο, ζωγραφισμένες σε αγγεία ή τοιχογραφίες.

‘Ερχονται από τα βάθη των αιώνων, από το 3000 π.Χ. όπως « Η κυρά της Φτελιάς», και φτάνουν έως και το 19ο αιώνα.

Κάποιες ταξιδεύουν για πρώτη φορά μακριά από το κυκλαδονήσι τους και προβάλλουν ντροπαλές και ημιφωτισμένες, αλλά πάντα, μυστηριακές

Μια συγκλονιστική έκθεση  στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης έως και το Μάιο του 2025

Ο ήλιος και η θάλασσα γεννούν τις Κυκλάδες πριν από χιλιάδες χρόνια, «Τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια», που λέει και ο Ελύτης.

Λιτές, απέριττες, μαρμάρινες  μορφές από την Αμοργό, την Άνδρο, τη Δήλο, τη Θήρα, την Ίο, την Κέα, την Κύθνο, τη Μήλο, τη Μύκονο, τη Νάξο, την Πάρο, τη Σέριφο, τη Σίκινο, τη Σίφνο, τη Σύρο, την Τήνο και τη Φολέγανδρο, αφηγούνται την ιστορία τους   σιωπηλά, αθόρυβα, υπόκωφα.

Είναι οι ιστορίες των γυναικών του Αρχιπελάγους. 

Μπροστά σου στέκουν οι πανάρχαιες  Νησιώτισσες Κυράδες, οι Κυκλαδίτισσες. Και αφηγούνται, όχι με τη φωνή, μα με το σώμα τους, συναρπαστικές ιστορίες ζωής και θανάτου

Πρώτη είναι η Αινιγματική Μητέρα Θεά των Πρωτοκυκλαδικών  χρόνων, που διπλώνει τα χέρια στο κορμί της

Και μετά είναι η Ίσιδα,η προσφυγοπούλα θεά της βλάστησης, η Παναγία του αρχαίου κόσμου

 Η  Νεικώ, η Ρωμαία αρχόντισσα από τη Σίκινο, θύμα έμφυλης βίας. Νεκροστολίστηκε με κομψά και πολύτιμα κοσμήματα και «πήρε» μαζί της τον καθρέφτη και το αδράχτι της. Στην τελευταία της κατοικία κατέληξε με χέρια και πόδια δεμένα. Τα οστά της φέρουν εσκεμμένες κακώσεις, απόδειξη πως την είχαν χτυπήσει.

 Και μετά,  η Παρθενίκα, η Αλίνη, η Πούλχρα, η Ερμιόνη, η Άρτεμις, η Αθηνά, η Θεοκτίστη, η Μαξιμίλλα, η Ευπορία, η Άρτεμη, η Πότνια Θηρών, η Μικρασιάτισσα Κυβέλη, η τρυφηλή Αφροδίτη, η Αριάδνη, η Πελαγία, η Θαλασσινή, η Γοργόνα, η Πελαγίσια…

Περίπου 180 μορφές στέκονται, λυγίζουν το λαιμό, κρατούν τα στήθη τους, προσεύχονται, θρηνούν, αγαπούν, ερωτεύονται, παντρεύονται, εργάζονται, μοχθούν, πεθαίνουν.

Είναι θεές, μάνες, κόρες, ιέρειες μετανάστριες, προσφυγοπούλες, κοινές θνητές σμιλεμένες σε μάρμαρο, ζωγραφισμένες σε αγγεία ή τοιχογραφίες.

‘Ερχονται από τα βάθη των αιώνων, από το 3000 π.Χ. όπως « Η κυρά της Φτελιάς», και φτάνουν έως και το 19ο αιώνα.

Κάποιες ταξιδεύουν για πρώτη φορά μακριά από το κυκλαδονήσι τους και προβάλλουν ντροπαλές και ημιφωτισμένες, αλλά πάντα, μυστηριακές

Μια συγκλονιστική έκθεση  στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης έως και το Μάιο του 2025