«Πέτρινες σιωπές»

Τις κοιτάζω κάθε φορά σαν να είναι άλλες.
Σκέφτομαι πόσο πληγώθηκαν σε κάθε εποχή και με κάθε τρόπο.

Λεηλατήθηκαν, κάηκαν, θρυμματίστηκαν, έσπασαν, ράγισαν…

Κι όμως, στέκουν ακόμα, και η πέτρα τους θυμάται περισσότερα από όσα χωράει η μνήμη μας.

Ναι, οι Καρυάτιδες, φέρουν στο σώμα τους, την ιστορία της πόλης που τις γέννησε.

Νεαρές γυναίκες που έγιναν πέτρα για να κρατήσουν έναν ουρανό, που δεν τους ανήκε. 

Όρθιες, σιωπηλές, με το βάρος της ιστορίας στα μαλλιά και στα γόνατα.

Κι εγώ, πάντα σταματώ στην πίσω δεξιά. Εκείνη που είναι πιο κατακερματισμένη, σπασμένη,  ελλιπής, ευάλωτη, σχεδόν διάφανη, χωρίς πρόσωπο- σαν να μην άντεξε την αιωνιότητα. Την αγαπώ γι’ αυτό. Γιατί κουβαλάει τη φθορά σαν μαρτυρία, όχι σαν ντροπή.

Κι ύστερα, οι άλλες, όχι άφθαρτες, αλλά, ακέραιες. 

Αρχιτεκτονικά, στηρίζουν το Ερέχθειο.

Συμβολικά, το βάρος του κόσμου.

Ανθρώπινα, την άβυσσο του χρόνου.

Ισορροπούν ανάμεσα στη χάρη και τη δύναμη.

Γιατί, αν ο Παρθενώνας είναι το σώμα της Ακρόπολης, το Ερέχθειο με τις Καρυάτιδες είναι το βλέμμα και το πρόσωπό της.

Τις κοιτάζω και δεν ξέρω αν τις θαυμάζω ή τις φοβάμαι. Είναι ολόκληρες, μα και μόνες…

Ανάμεσά τους στέκομαι κι εγώ, μισή και ακέραιη μαζί. Κάποιες μέρες σπασμένη από το βάρος που δεν μου αναλογεί - άλλες, στητή, με ψεύτικη ισορροπία. Ίσως όλοι μας να ’χουμε μέσα μας μια Καρυάτιδα — μία που κρατά και μία που θρυμματίζεται.

Κι ανάμεσά τους, η σιωπή. Αυτή που κρατά τον ναό όρθιο.

    ( Σκέψεις μετά από σχολική επίσκεψη)

Γίνετε ο πρώτος που θα προσθέσει κάποιο σχόλιο.