''Μια στιγμή στο χρόνο''

(Γράφει η Τζένη Μενύχτα)

Κοιτάζω τους βράχους που βρίσκονται εκεί έξω, είναι δομημένοι από μόρια δεμένα μεταξύ τους με διαμοριακές δυνάμεις, συνεργάζονται με αρμονία, με ακρίβεια, αναγνωρίζονται και εξηγούνται σήμερα από την επιστήμη. Η Φύση έχει μια άλλη νοημοσύνη θαυμαστή, έξω και πέρα από την εξάρτηση ενός εγκεφάλου. Η ύπαρξή της έχει διανύσει ωκεανούς χρόνου σε σχέση με τα ανθρώπινα μέτρα, είναι εκεί πολύ πριν από τη σημερινή γενιά της ανθρωπότητας και θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά από αυτή, ωστόσο δεν έχει καμιά ανάγκη να εξηγήσει κάτι ή να καυχηθεί για τα επιτεύγματά της.

Κοιτάζω τον άνθρωπο, αδύναμο και ανυπεράσπιστο μπροστά στα στοιχεία της φύσης, κάθε οντότητα μια κουκίδα στο χωροχρονικό συνεχές, και όμως έχει βαλθεί να αποδείξει ότι είναι το σπουδαιότερο, το πιο ευφυές, το μόνο έλλογο πλάσμα στην οικουμένη. Πιστεύει ότι μια ανώτερη δύναμη, ο Άμμωνας, ο Γιαχβέ, ο Αλλάχ, η Φύση, τον θεωρεί το τελειότερο δημιούργημά του και ενδιαφέρεται για τη σωτηρία του. Όταν καταλαμβάνεται από υπεροψία λειτουργεί σαν αθάνατος, με έπαρση, εγωκεντρισμό, ψευδαίσθηση μεγαλείου, γίνεται ανίκανος να αποδεχθεί κριτική, είναι έτοιμος να πολεμήσει με μανία το είδος του. Όταν υποψιάζεται τη μικρότητά του, την ατελή του ύπαρξη, τη φτωχή του αντίληψη, φοβάται, τρομάζει, θλίβεται, ζητάει δικαιοσύνη, μαζεύεται ή επιτίθεται. Κάποιες φορές γίνεται γενναιόδωρος χωρίς ανταλλάγματα κι’ άλλες φορές ζητάει αντίδωρο. Το παράλογο, οι ορμές, τα ένστικτα, οι πλάνες που έχει βαθιά εδραιωμένες μέσα του, κρατούν τα ηνία της ζωής του.

Μέσα στην βραχεία ανθρώπινη ιστορία, πέρασαν και λίγοι επώνυμοι ή ανώνυμοι που προχώρησαν την σκέψη, τη γνώση, τις επιστήμες, με διορατικότητα, προσήλωση, κόπο, δίνοντας σε μας τους υπόλοιπους πολύτιμα εργαλεία. Ό,τι έκαναν προέκυψε από την ανάγκη τους να ψάχνουν, να θέτουν ερωτήματα και να έχουν οδηγό τη λογική. Δεν είναι το τυπικό δείγμα της ανθρωπότητας, τους θαυμάζουμε από μακριά αλλά πιθανότατα δεν θα τους θέλαμε δίπλα μας να ταράξουν την ψευδή μακαριότητά μας.

Η ανθρωπότητα βαδίζει τρεκλίζοντας, πέφτει, σηκώνεται, συνεχίζει να προχωράει στο ελάχιστο κομμάτι του χρόνου που της αναλογεί, εφευρίσκει λόγους και αιτίες για την ύπαρξή της, εκλογικεύει και πάλι ξανά σαν το Σίσυφο κυλάει το βράχο που της αναλογεί. 

                                                                                                Τζένη Μενύχτα