Η βία έχει μάθει να κρύβεται καλά. Ζει στη σκιά κι ακονίζει τη σκέψη με τα μαχαίρια της. Ήσυχα. Ύπουλα. Κυριαρχικά. Ζει στις σιωπές, στα κεφάλια που σκύβουν, στα λόγια που δε λέγονται, στο σάλιο που καταπίνεται, στα χέρια που κλείνουν στην παλάμη τον τρόμο τους, στα μάτια που χαμηλώνουν. Κοιμάται στις λέξεις, στα γελάκια, στα υπονοούμενα. Φωλιάζει στα … αθώα ...

Όσες φορές κι αν πας "απέναντι", όσες κι αν ταξιδέψεις, πάντα τα ίδια νιώθεις. Διασχίζοντας τη θάλασσα που ενώνει τις ακτές του Αιγαίου, ανυπομονείς, καρδιοχτυπάς. Επιστρέφεις. Περνάς από τόπους γνώριμους, από τοπωνύμια που τόσες φορές συνάντησες στα διαβάσματά σου, Τσεσμέ, Βουρλά, Αλάτσατα... Διασχίζεις τη χερσόνησο της Ερυθραίας.Καταλήγεις στη Σμύρνη. Μεγαλούπολη...

‘Το φως μέσα στην ύλη’ «Ίσως, τελικά, αυτό να ’ναι η επιστήμη: η πίστη ότι κάτι αόρατο μπορεί να σωθεί, αν το φωτίσεις με αγάπη.» Αγαπητή Μαρία, Αντικρύζω τη φωτογραφία σου και ριγώ. Βλέπω μια γυναίκα συντηρητική, συνηθισμένη. Τα μάτια σου στρογγυλά, γλυκά, έξυπνα. Στα φρύδια σου μια γραμμή συνοφρύωσης. Γιατί, αναρωτιέμαι. Είναι καχυποψία ή φόβος; Μα,...

Δεν σου γράφω για να σε εξηγήσω. Σου γράφω - ή μάλλον στέκομαι απέναντί σου - γιατί μερικές φωνές δεν αντέχουν αν δεν τις πλησιάσεις χωρίς επίθετα, χωρίς σωσίβια, χωρίς τη βεβαιότητα ότι θα απαντήσουν. Σε φωνάζω με το μικρό σου. Όχι από οικειότητα. Από ανάγκη. Τα επώνυμα βαραίνουν τις γυναίκες που έγραψαν με το σώμα τους. Δεν σου μιλώ για τον θάνατο...

Τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας κρατούν κάτι ανθρώπινο. Τα πρόσωπα δεν είναι απόμακρα, τα σώματα δεν ποζάρουν, γέρνουν, πλησιάζουν, σιωπούν. Το φως δεν εντυπωσιάζει, επιμένει. Ο ναός γεννήθηκε έξω από τα τείχη και το όνομά του το θυμάται. Χώρα, τόπος ορίου, τόπος μετάβασης. Όταν τα τείχη μεγάλωσαν, η μονή βρέθηκε μέσα στην πόλη, χωρίς να χάσει τη μνήμη του έξω. Σαν κάτι που ανήκει, ...