Πήγα στην παράσταση, αναρωτώμενη πώς γίνεται να αποδοθεί θεατρικά το κείμενο του ομώνυμου βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου
Πώς σκηνοθετείς το βίωμα ενός επιβιώσαντα βασανιστηρίων, ενός πολιτικού κρατούμενου;
Ενός νέου, που στα 16 του φυλακίζεται, βασανίζεται αδιάκοπα και ανελέητα, μέχρι το 1973 που αποφυλακίζεται. Είκοσι ένα χρόνια φυλακές κι εξορίες.
Πώς απελευθερώνεις από την φυλακή του μυαλού την φρίκη, και πώς μεταφράζεις τον πόνο, την οργή, τον φόβο σε θεατρική δράση; (ως την περίφημη “Εθνική Συμφιλίωση”, στην μεταπολιτευτική Ελλάδα)
Πώς κάνεις θεατρική πράξη ένα βιβλίο - «ουρλιαχτό»;
Κι όμως, γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι, ο Χρόνης Μίσσιος, μέσω της σκηνοθέτιδος Σοφίας Καραγιάννη, αφηγείται την ιστορία του . Και μαζί με αυτήν και την ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Το τραπέζι αυτό αναπαριστά τη σφαγή της νιότης του, την αναντίλεκτη θυσία της ζωής του, την πίστη του στο υψηλό και όμορφο χρέος, αλλά και την ματαίωση και την καπηλεία
Με όχημα, ένα κείμενο βασισμένο σε λέξεις που μοιάζουν με «μαχαίρια» και αφηγήσεις που τεμαχίζουν την ψυχή με τις σκληρές σκηνές βασανιστηρίων, με διαλόγους μαινόμενους, με μονολόγους παραληρηματικούς με αλλεπάλληλες εναλλαγές ρόλων από τους – ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ – τέσσερις ηθοποιούς, (Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαμιός, Γιάννης Μάνθος), αφήνεσαι στο ταξίδι της ιστορίας που συναντά το θέατρο, εκεί πάνω στο τραπέζι, όπου κρατούμενοι και βασανιστές κάθονται και αναμετριούνται, με το πολύ ή το λίγο τους
Κι επιστρέψεις σπίτι σου μετακινημένος.
Κρατώντας από την παράσταση «ουρλιαχτό», δυο μόνο ψιθύρους, που ξεστομίζει ο ήρωας στο τέλος του έργου:
"Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη"
Μια παράσταση που υμνεί την Ανθρωπιά και την Αξιοπρέπεια, αλλά, και που υπηρετεί μια βασική λειτουργία του θεάτρου: αυτή της υπενθύμισης, της εναντίωσης σε ό,τι ο χρόνος πάει να σβήσει.
(Λίγες φορές έχω νιώσει την ανάγκη να μιλήσω για μια παράσταση)
Δείτε λιγότερα