Ιστορίες Μουντιάλ — 4 “Ρομπέρτο Μπάτζιο : Keep walking”
Ρήξη χιαστών, σοβαρή βλάβη στο γόνατο, χειρουργεία και ατελείωτοι μήνες αποκατάστασης. Κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν θα ξαναπατούσε ποτέ στο ίδιο επίπεδο ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.
Μέσα σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο γνώρισε τον βουδισμό.
Σε μια βαθιά καθολική Ιταλία, η επιλογή του προκάλεσε απορίες. Εκείνος όμως δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί. Έλεγε πως η πίστη δεν του χάρισε θαύματα, αλλά του έμαθε να βρίσκει γαλήνη και να συνεχίζει.
Ίσως τότε να άρχισε να γράφεται η πραγματική ιστορία του.
Δεν ήταν μόνο η ιστορία ενός μεγάλου ποδοσφαιριστή.
Ήταν η ιστορία ενός ανθρώπου που κάθε φορά που έπεφτε, έβρισκε τον τρόπο να σηκωθεί.
Με το λεπτό του σώμα, το ήρεμο βλέμμα και εκείνη τη μικρή αλογοουρά που έγινε το σήμα κατατεθέν του, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο απέκτησε το προσωνύμιο «Il Divin Codino», ο «Θεϊκός Κοτσιδάκιας». Δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους σταρ της εποχής του.
Δεν έπαιζε με δύναμη.
Έπαιζε με έμπνευση.
Η μπάλα έμενε στα πόδια του σαν να γνώριζε ήδη την επόμενη σκέψη του. Έβλεπε μια πάσα πριν ακόμη ανοίξει, έναν χώρο πριν ακόμη δημιουργηθεί. Έκανε το δύσκολο να μοιάζει φυσικό.
Το 1994 έφτασε στο Μουντιάλ των Ηνωμένων Πολιτειών ως η μεγάλη ελπίδα της Ιταλίας.
Η αρχή ήταν δύσκολη.
Η ομάδα δυσκολευόταν.
Και τότε εμφανίστηκε ο Μπάτζιο.
Σκόραρε όταν όλα έμοιαζαν να χάνονται, σκόραρε ξανά και ξανά. Πήρε την Ιταλία από το χέρι και την οδήγησε μέχρι τον τελικό.
Εκεί, ο αγώνας κρίθηκε στα πέναλτι.
Πριν από εκείνον είχαν ήδη αστοχήσει δύο συμπαίκτες του.
Ύστερα ήρθε η σειρά του.
Περπάτησε προς το σημείο του πέναλτι.
Ακούμπησε την μπάλα.
Πήρε λίγα βήματα πίσω.
Σούταρε.
Η μπάλα πέρασε πάνω από το δοκάρι.
Ο χρόνος πάγωσε.
Ο Μπάτζιο έμεινε ακίνητος.
Τα χέρια στη μέση.
Το κεφάλι σκυμμένο.
Και ο κόσμος κράτησε αυτή την εικόνα.
Μόνο αυτή.
Ξέχασε τον άνθρωπο που είχε οδηγήσει την Ιταλία μέχρι εκεί.
Θυμήθηκε μόνο την τελευταία του προσπάθεια.
Οι εικόνες έχουν αυτή την αδικία.
Διαλέγουν μια στιγμή και αφήνουν στη σκιά ολόκληρη τη διαδρομή.
Ο Μπάτζιο δεν προσπάθησε ποτέ να πολεμήσει εκείνη την εικόνα.
Την αποδέχτηκε, την κουβάλησε και συνέχισε.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ της Γαλλίας, η ζωή τον έφερε ξανά μπροστά στην ίδια δοκιμασία.
Η Ιταλία κέρδισε πέναλτι.
Η μπάλα πήγε πάλι στα χέρια του.
Καμιά φορά η ζωή δεν σου ζητά να ξεχάσεις.
Σου ζητά να επιστρέψεις.
Να σταθείς ξανά εκεί όπου κάποτε πληγώθηκες.
Ο Μπάτζιο πήρε φόρα.
Και αυτή τη φορά η μπάλα βρήκε δίχτυα.
Δεν ήταν εκδίκηση.
Δεν ήταν δικαίωση.
Ήταν συμφιλίωση.
Χρόνια αργότερα, η Johnnie Walker τον επέλεξε για μια καμπάνια.
Δύο μόνο λέξεις.
Keep Walking.
Ίσως αυτές οι δύο λέξεις να μην γράφτηκαν για τον Ρομπέρτο Μπάτζιο.
Κι όμως, έμοιαζαν να τον περίμεναν χρόνια.
Γιατί είχε ήδη περπατήσει μέσα από τον τραυματισμό, μέσα από τη δόξα, μέσα από την πιο βαριά στιγμή της καριέρας του και είχε βρει τη δύναμη να επιστρέψει εκεί όπου κάποτε είχε λυγίσει.
Οι μεγαλύτερες ιστορίες του αθλητισμού δεν ανήκουν πάντα σε εκείνους που σηκώνουν το τρόπαιο.
Καμιά φορά ανήκουν σε εκείνους που, όταν η ζωή τούς γονατίζει, βρίσκουν τη δύναμη να κάνουν ακόμη ένα βήμα.
Και ύστερα άλλο ένα…