Από παιδί αγαπούσα τα μουσεία και απολάμβανα τις βόλτες μου σε αυτά. Και πάντα είχα και αγαπημένα γλυπτά. Όχι τα προβεβλημένα και γνωστά αλλά τα πιο ανθρώπινα και...ατελή.
Ένα τέτοιο γλυπτό είναι η "Κόρη με τα κόκκινα παπούτσια" που εκτίθεται (δεν γνωρίζω αν ακόμα βρίσκεται εκεί), στο μουσείο της Ακρόπολης,
Είναι ταπεινή και ασχημούλα, ανθρώπινη και αμήχανη...
Εκεί, λοιπόν, στο μουσείο, βολτάροντας ανάμεσα στις αρχαϊκές Κόρες με την επιβλητική ομορφιά, την αρχοντική κορμοστασιά και τα πλούσια ενδύματα, υπάρχει και μία που δεν φημίζεται για την ομορφιά της. Είναι κοντή, στρουμπουλή, φοράει τσουράπια αντί για κομψά σανδάλια, και ένα φουστάνι που ντραπάρει στην ευτραφή κοιλιά της.
Τη βλέπουμε να φοράει έναν χιτώνα με μακριά μανίκια, που μοιάζει με χοντροπλεγμένο πουλόβερ, και από κάτω ένα λεπτό ρούχο ζωσμένο στη μέση.
Τα ενδύματά της δεν είναι σαν των άλλων κοριτσιών, λεπτοδουλεμένα, αραχνοΰφαντα, κεντημένα στα άκρα ή στολισμένα με κουμπάκια και φουντίτσες
Αυτή η Κόρη, ασφαλώς και θα είχε κάποιο ζωντανό πρότυπο στην εποχή της. Αλλιώς, ποιος καλλιτέχνης θα διάλεγε να φτιάξει έναν τόσο ιδιαίτερο γλυπτό;
Η αδεξιότητα με την οποία σηκώνει μια άκρη του ρούχου της και κάποιες ιδιομορφίες, όπως η δυσαναλογία ανάμεσα στο κεφάλι και τον κορμό, οι αφύσικες πτυχές των ενδυμάτων και τα κόκκινα μυτερά παπούτσια, έχουν οδηγήσει στην άποψη πως είναι έργο επαρχιώτη γλύπτη, ίσως Πελοποννήσιου καλλιτέχνη και όχι φημισμένου, που δεν είχε αφομοιώσει τους κανόνες της κλασικής τέχνης.
Όλα αυτά συνηγορούν ώστε να μη θεωρείται έργο πρώτης γραμμής.
(Αυτό όμως δεν μας απαγορεύει να την κρυφο-αγαπάμε λίγο περισσότερο!)