Πολιτιστικό Πρόγραμμα: Κυκλάδες – Σαντορίνη, «Η πάνω μεριά του κόσμου».
Βασιστήκαμε, κυρίως, στο βιβλίο της Καδιώς Κολύμβα: ΄΄Η Πάνω Μεριά του κόσμου’’
Μαθαίναμε για τις Κυκλάδες και συμφωνήσαμε με το Βιργίλιο, πως…
‘Θα πίστευες ότι οι Κυκλάδες, αποσπασμένες, επιπλέουν στο πέλαγος’
Επικεντρωθήκαμε στη Σαντορίνη, τη Στρογγύλη νήσο, που, περίπου, το 1600 π. Χ. έσπασε στα τρία, στα τέσσερα, στα πέντε κομμάτια..
Μελετήσαμε την ιστορία του τραγικού νησιού, μέσα από το ενεργό, υποθαλάσσιο ηφαίστειο, το Κολούμπο, που το στιγμάτισε και το διαμόρφωσε.
Εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε πως ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του, παρά τους σεισμούς και το φόβο του ηφαιστείου.
Πάντα οι άνθρωποι επέστρεφαν σε αυτό, όποιο όνομα και αν είχε. Στρογγύλη, Καλλίστη ( η ομορφότερη), Φιλητέρη, Καλαυρία, Καρίστη, Θηραμένη, Ρήνεια, Σάντα Ιρήνη.
Κι όμως, οι πηγές μας επέμεναν:
' Οι φλόγες ξεπηδούσαν από τη θάλασσα…
Η γη έτρεμε…
Ο αέρας είχε πάρει φωτιά…
Κι εβγήκε όλος ο κόσμος, μικροί και μεγάλοι
Κι έλεγαν ότι έφθασε η Συντέλεια του Κόσμου…'
Ασχοληθήκαμε με το Ακρωτήρι, τη βυθισμένη πόλη, που τα απομεινάρια της ακόμα σε μαγεύουν…
Θαυμάσαμε την Αρχιτεκτονική του νησιού και συμφωνήσαμε:
΄’ Άσπρα θολωτά σπίτια και ναοί στο σχήμα του Ουρανού’’
Κρυφοκοιτάξαμε τα σπίτια των απλών ανθρώπων, που έλεγαν:
‘’ Σπίτι όσο χωρείς και κάμπο όσο θωρείς! ‘’
Γευτήκαμε τα αμπέλια της, η γνωστή Αμπελόεσσα Σαντορίνη, και αφού δοκιμάσαμε, σκεφτήκαμε: ‘’ Το σταφύλι αυτό που δίψασε η ψυχή ’’
Οργανώσαμε το ταξίδι μας, τον Απρίλη, τον πιο όμορφο μήνα της άνοιξης
Περιπλανηθήκαμε στις γειτονιές της Οίας
Επισκεφθήκαμε τη Νέα Καμένη και μυρίσαμε το Ηφαίστειο
Σιωπήσαμε στη θέα της Καλντέρας. Σχεδόν, προσευχηθήκαμε
Είδαμε και θαυμάσαμε
Φύγαμε, τραγουδώντας:
Στη Σέριφο ήσουν πουλί
Στη Ρόδο ήσουν παγώνι
Στη Σαντορίνη άσπρο σκαλί
Στην Άνδρο ανεμώνη…
Και, εντέλει, κρατήσαμε – ελπίζω – για πάντα στις καρδιές μας αυτό το απίθανο ταξίδι.
